Дразды - Дзецi

Я дрэва пасадзіў і дом пабудаваў і сына нарадзіў... Наколькі сіл ставала,
Любіў сваю зямлю і пра яе спяваў рабіў усё што мог: ня многа ды ня мала,
Галоўнае, што дом звініць ад галасоў шуміць за хатай клён, няма ў душы адчаю,
І сэнс майго жыцця – радзіму і любоў як спадчыну сваю, я дзецям завяшчаю,
Дзеці, дзеці, нашы дзеці перад Богам апраўданне,
Даражэй за ўсе на свеце кветкі нашага кахання,
Дзеці, дзеці, нашы дзеці вы пяшчота і надзея,
Што ў цемры зоркай свеціць што ў сцюжу сонцам грэе,
Сыны мае, сыны, маёй любві святло да самай дарагой і мілай мне жанчыны,
Пад ветрам завірух не схілім мы чало не адрачомся мы ні мовы, ні Айчыны,
За мной ідзіце ўслед, як я ішоў, малы за бацькам па раллі, за маці – у Святыні,
І будзе на зямлі паміж людзей – Любоў і Бог наш любы край ніколі не пакіне,
Дзеці, дзеці, нашы дзеці перад Богам апраўданне!